Zegar dobowy medycyny chińskiej

 

Kłopoty z zasypianiem noworodka, niemowlaka i starszych dzieci

 

Kłopoty z zasypianiem

1.Kłopoty ze spaniem noworodka mają bardzo prostą przyczynę. Taki maluch nie odróżnia jeszcze dnia od nocy. Dziecko w tym okresie dziecko budzi się często, czasem nawet co godzinę. U noworodków faza REM (czyli tzw. sen aktywny – faza szybkich ruchów gałek ocznych), stanowi ponad połowę przesypianego czasu (u dorosłych zajmuje ok. 20 proc.). Przeplata się ona z fazą nie-REM (czyli snu spokojnego) co ok. 60 minut. Pod koniec takiego cyklu maluch budzi się na chwilę. I jeśli nie potrafi sam znowu zasnąć, zaczyna płakać.

Niemal połowa noworodków budzi się co najmniej dwa razy. Przyczyną jest najczęściej głód - przecież żołądek malucha ma wielkość jego piąstki, a system trawienny jest przystosowany do często podawanych małych porcji. Mleko mamy jest szybciej przyswajane niż mleko modyfikowane, więc dzieci karmione naturalnie budzą się częściej - co dwie, trzy godziny; dzieci "butelkowe" - co trzy, cztery godziny. Powodem niespokojnego snu może też być rozwijająca się infekcja, rzadziej zaś mokra pieluszka czy niewygodne ubranko.

Zwykłe domowe dźwięki nie zakłócą snu noworodka, nie trzeba zatem chodzić na palcach ani szeptać, ale gwałtowny hałas może go obudzić, podobnie jak drażniący zapach (np. dym papierosowy).

Kłopoty ze snem u starszego niemowlęcia może wywołać każde naruszenie rodzinnej rutyny: wizyta gości, świąteczne przyjęcie, wyjazd, rodzinna kłótnia, zły nastrój mamy. Małe dzieci często gorzej śpią też w okresie opanowywania nowej umiejętności (np. siadania), prawdopodobnie są bardzo podekscytowane.

Spokojny lub niespokojny sen jest też związany z odziedziczonym temperamentem. Jeśli sama często się w nocy budzisz, nie dziw się, że robi tak też twoje dziecko.

Od czego zacząć naukę samodzielnego zasypiania?

2.Między 8. a 12 tygodniem życia  -rytm snu i czuwania dziecka staje się bardziej regularny; niemowlę zaczyna budzić się i zasypiać zgodnie z naturalnym zegarem biologicznym wyznaczanym przez pory dnia.

I właśnie w tym czasie można zacząć uczyć je samodzielnego zasypiania. Najpierw warto dokładnie poobserwować malca. Niektóre maluchy, gdy są zmęczone, zaczynają trzeć oczka, inne ciągną się za ucho lub za włoski.

Pomóż mu też nauczyć się odróżniać dzień od nocy. W pokoju, w którym dziecko śpi w ciągu dnia, nie zasłaniaj zasłon i nie zamykaj drzwi, by dochodziły do niego codzienne odgłosy, np. szum wody czy szmer telewizora. A gdy malec budzi się w nocy, nie zapalaj górnego światła i zachowuj się cicho. Jeśli musisz go przewinąć, zrób to szybko i delikatnie, nie rozbawiając dziecka.

3.Niedobre zwyczaje przed snem

• Długie kołysanie na rękach. Bujanie kojarzy się maluchowi z zasypianiem (bo dzieci w brzuchu są mniej aktywne, kiedy mama się porusza). Ale jest to usypianie „mechaniczne”, dziecko nie uczy się w ten sposób samo zasypiać.
• Smoczek. Wprawdzie ułatwia zasypianie, ale często gdy wypadnie, maluch się budzi.

4.Rytuał zasypiania

• Naukę rozpocznij w dniu, w którym dziecko nie miało zbyt wielu wrażeń (np. nie było u was gości, nie wyjeżdżaliście nigdzie, nie mieliście szczepienia). Zmiana sposobu zasypiania wywoła w niemowlęciu lęk, nie dokładajmy mu więc dodatkowego stresu.
• Nie uczmy również dziecka zasypiania w łóżeczku, gdy w jego życiu zaszły duże zmiany, np. po powrocie mamy do pracy albo zmianie miejsca zamieszkania.
• Nie róbmy tego w trakcie kolek, infekcji czy bolącego ząbkowania

W nauce samodzielnego usypiania najważniejsze jest to, by stworzyć rytuał układania maluszka do snu i przestrzegać tych zasad konsekwentnie. A więc:

Ø  Ustal stały rytm dnia dziecka. Spacer, zabawa, karmienie czy drzemki powinny odbywać się zawsze o tej samej porze i następować po sobie w tym samym porządku. Ostatnia drzemka powinna zakończyć się wczesnym popołudniem – inaczej wyspane dziecko nie będzie chciało wieczorem zasnąć.

Ø  Wieczorem kładź malca spać zawsze o tej samej porze. Najlepiej między godziną 19 a 20 – później może być bardzo zmęczony i trudno będzie mu zasnąć. Karmienie, kąpiel i układanie do snu powinny odbywać się w tej samej kolejności.

Ø  Staraj się wyciszyć dziecko przed snem. Pomoże w tym ciepła kąpiel, delikatny masaż kremem do ciała, przebranie dziecka w piżamkę, przytulenie i nakarmienie. Światło w pokoju powinno być przytłumione – wystarczy mała lampka.

Ø  Masaż relaksujący-najlepiej robić go bezpośrednio po kąpieli, po osuszeniu skóry.

Jak zrobić -połóż malucha na brzuszku, a na swoje dłonie nalej odrobinę oliwki (jeśli ręce są zimne, trzeba je wcześniej ogrzać, pocierając o siebie). Ułóż ręce na pleckach dziecka tuż przy karku, następnie jedną powoli przesuwaj w dół, kierując ją w stronę jednego boku, a drugą kieruj w stronę drugiego boku. Masuj plecki i boki, powoli przesuwając dłonie aż do pośladków, a potem te same ruchy wykonaj od pośladków w stronę karku.

Ø  Dziecko najlepiej ułożyć w łóżeczku, kiedy nie jest jeszcze bardzo senne. Gdy zacznie popłakiwać i marudzić, łagodnie je uspokajaj, ale nie wyjmuj z łóżka. Po chwili wyjdź z pokoju.

Ø  Metoda Ferbera 3-5-7 to metoda kontrowersyjna, opisywana jako ta, która "wymaga dużej siły psychicznej od rodzica". Polega na odłożeniu dziecka do łóżeczka i wyjściu z pokoju. Rodzic nie powinien do niego wchodzić przez kolejne 3 minuty, nawet gdy niemowlę bardzo płacze. Po 3 minutach mama lub tata uspokajają maluszka, układają znów do snu - i ponownie wychodzą. Tym razem jednak na 5 minut, następnie na 7. Dzieci dość szybko akceptują nową sytuację, wcześniej jednak rozpaczliwie płaczą. Nie każde dziecko dobrze reaguje na tę metodę.  

Ø  Jeśli maluch zacznie płakać, poczekaj kilka minut. Jeśli sam się nie uspokoi, wejdź do niego i pogłaszcz, nie wyjmując z łóżeczka, po czym znów wyjdź z pokoju. Za każdym razem wydłużaj czas reakcji na płacz. Drugiego dnia wieczorem, gdy po położeniu do łóżeczka maluch zacznie płakać, zajrzyj do niego po pięciu minutach, potem po siedmiu i dziesięciu. Trzeciego dnia wydłuż ten czas do siedmiu i dziewięciu minut, a od czwartego dnia nauki – do dziesięciu. Bądź stanowcza, nawet jeśli chce ci się płakać – dzieci uczone tą metodą po kilku nocach zaczynały same usypiać, choć dla wielu rodziców taka metoda jest dość kontrowersyjna.

Ø  Pokój powinien być wywietrzony; warto zadbać, by nie było w nim więcej niż 18–22°C. Dziecko nie powinno być grubo ubrane. By sprawdzić, czy nie jest mu zbyt ciepło albo za zimno, dotknij jego karku (chłodny oznacza, że malca trzeba otulić, spocony – że jest mu za gorąco).

Ø  Pozycja- maluch powinien spać w tzw. pozycji bezpiecznej, zapewniającej mu swobodę ruchów i drożność dróg oddechowych, czyli na wznak albo na boku. Spanie na boku polecane jest zwłaszcza w nocy.

Ø  Jeśli dziecko ma skłonność do ulewań po karmieniu, pod materacyk można podłożyć zwinięty kocyk, tak aby unieść go pod kątem ok. 30 stopni.

Ø  Masaż  samej twarzy (głaszcz delikatnie czoło malucha od nasady brwi ku skroniom);

Ø   Przed snem trzeba wyjąć z łóżeczka dziecka duże pluszowe zabawki .

Ø  W pierwszych miesiącach życia maluch nie potrzebuje poduszki,

Ø  Głaskanie  niemowlęcia  chusteczką po buzi w taki sposób, że przesuwa się ona od czoła przez oczka do ust. Maleństwo odruchowo zamyka oczka, a z każdym kolejnym przesunięciem chusteczki pozostają one zamknięte dłużej i dłużej, aż w końcu dziecko zasypia. Można użyć chusteczki albo głaskać dziecko po buzi swoją dłonią.

Ø  Nastrój - gdzie zasypia dziecko, powinien panować półmrok, by światło nie raziło w oczka. Są maluchy, które lubią zasypiać przy cicho grającej muzyce, dlatego można dziecku spróbować włączyć na dobranoc kołysanki. Ważne, by muzyka nie grała zbyt głośno, bo inaczej zamiast ukołysać malca do snu, tylko go rozbudzi i rozdrażni.

Ø  Bajki na dobranoc czytane spokojnym głosem.

Ø  Daj dziecku coś, co zawsze będzie towarzyszyło mu wieczorem - misia, króliczka, ulubiony kocyk. Powinno to być coś ciepłego i miękkiego, do czego można się przytulić, kiedy mamy nie ma obok. Ta przytulanka być może stanie się najważniejszą, niezastąpioną zabawką na całe lata.

Ø  Kołysanki-śpiewanie kołysanek (relaksuje i solistę, i słuchacza)

Ø  Dźwięki domowych sprzętów - odkurzacza, suszarki do włosów, zmywarki (można je nagrać i odtwarzać z taśmy);

Ø   Muzyka - najlepiej klasyczna (Ravel, Mozart, Vivaldi, Chopin, Czajkowski, Debussy, Bach, Haydn);

Ø   Bujanie (najlepiej w fotelu na biegunach - wtedy możecie się kołysać oboje);

Ø  Wsłuchanie w bicie serca mamy lub taty (zadbajcie o to, by maluch przyzwyczajał się do zasypiania przy każdym z was);

Ø  Jazda samochodem (jeśli wybierzecie się na przejażdżkę we trójkę, malucha uśpi kołysanie i szum silnika, a wy będziecie mieli chwilę na spokojną rozmowę);

Ø  Z dwulatkiem możesz wybrać się wieczorem na długi spacer. Nie przesadź jednak, przemęczonemu dziecku trudniej będzie usnąć

5.Co robić na koszmary senne

Ø  Dla małych dzieci granica między wyobraźnią a światem realnym jest niejasna i dlatego wiele maluchów dręczą w nocy lęki i koszmary. Spróbuj uczyć dziecko odróżniania tego, co prawdziwe, od tego, co nierealne.

Ø  Rozejrzyj się po dziecinnym pokoju i zastanów się, co może w maluchu wzbudzać lęk. Może trzeba pamiętać o dokładnym zamknięciu drzwi szafy albo zdjąć z półki kwiatek, który rzuca na ścianę przerażający cień.

Ø  Duży udział w sennych koszmarach ma telewizja. Przypilnuj, by dziecko nie zatruwało wyobraźni filmami, które nie są dla niego przeznaczone.

Ø  Podpowiedz dziecku, jak może sobie radzić ze złymi snami - może na przykład zapalić światło i sprawdzić, że nic nie siedzi pod łóżkiem, albo przytulić ukochanego misia i znowu zasnąć.

Ø  Postaw przy łóżku malucha lampkę nocną i pozwól mu zasypiać przy jej świetle. Jeśli cię o to poprosi, zostaw otwarte drzwi.

Ø  Niektórym dzieciom pomaga zabawkowa "broń" pod poduszką - na przykład wystrugany przez tatę miecz z drewna.

6.Jak sobie poradzić z rannym wstawaniem –dziecko skowronek

-Zasłoń okno ciemnymi zasłonami lub przeciwsłonecznymi roletami. Jest szansa, że twój ranny ptaszek pomyśli, że jest jeszcze noc. Możesz powiesić w oknie koc, to także ociepli pokój i wyciszy hałasy.

-Stopniowo kładź dziecko coraz później, aż zacznie się budzić o znośnej dla ciebie porze. Nie oczekuj natychmiastowych rezultatów, zmiana przyzwyczajeń dziecka może trochę potrwać.

-Starszemu dziecku możesz zostawić przy łóżku kilka herbatników i coś do picia. Rano mały zajmie się jedzeniem i nie będzie cię tak od razu budził. Pamiętaj, by tacę z jedzeniem stawiać przy łóżku dopiero wtedy, kiedy dziecko śpi.

-Zostawiaj obok łóżka pudło z zabawkami, by dziecko miało po obudzeniu jakieś zajęcie. Najlepsze są zabawki dawno nie widziane. Możesz mieć specjalny zestaw tylko na takie okazje. Jeśli każdą zapakujesz w papier, jest szansa, że dziecko będzie nimi bardziej zainteresowane.

-Wyznacz maluchowi jakieś zadanie, które powinien wykonać, zanim was obudzi. Może to być ułożenie puzzla, zbudowanie wieży z klocków czy narysowanie obrazka.

-Spróbuj przyzwyczaić dziecko do tego, by po obudzeniu czekało, aż zadzwoni budzik. Na początku nastawiaj budzik na godzinę, o której maluch wstaje. Potem codziennie opóźniaj dzwonienie o kilka minut. Można mieć nadzieję, że po jakimś czasie dziecko zaczeka spokojnie na sygnał budzika.

-Zabierz dziecko rano do swojego łóżka, może tutaj będzie spokojniejsze, a tobie uda się zdrzemnąć jeszcze choćby na chwilkę.

.

Jak soda oczyszczona wpływa na kwasowość żołądka i co to oznacza dla Twojego zdrowia?

Jak soda oczyszczona wpływa na kwasowość żołądka i co to oznacza dla Twojego zdrowia?

Soda oczyszczona, znana jako związek zasadowy, w reakcji z silnym kwasem, takim jak ten obecny w żołądku, prowadzi do wytwarzania gazu, co skutkuje beknięciem. Prosty test na beknięcie może pomóc zrozumieć, jak działa Twój żołądek.

Jak przeprowadzić test na beknięcie?

Rozpuść 1 łyżeczkę  sody oczyszczonej w szklance wody.

Wypij roztwór na pusty żołądek rano.

Zmierz czas od wypicia do beknięcia.

Wyniki testu na kwasowość żołądka:

0 – 40 sekund: Nadkwaśność (rzadko spotykana)

40 – 90 sekund: Prawidłowa kwasowość żołądka

2 – 3 minuty: Zbyt wysokie pH żołądka

5 minut i dłużej: Możliwe problemy z trawieniem

Jeśli wynik testu wskazuje na problemy z trawieniem, warto powtórzyć test kolejnego ranka, ponieważ wyniki mogą się różnić. Jeśli gaz się nie wytworzy w ciągu kilku minut, trawienie może być upośledzone.

Co robić przy niedokwaszonym żołądku?

Dr Batmanghelidj w książce "Your Body’s Many Cries for Water" opisuje, jak organizm wytwarza soki żołądkowe. Aby żołądek mógł produkować kwas, potrzebuje odpowiedniej ilości wody. Brak wody prowadzi do zagęszczenia krwi i podniesienia ciśnienia, a także do migren, co może być objawem chronicznego odwodnienia.

Jak zadbać o zdrowie żołądka?

Pij wodę wysokozmineralizowaną przed posiłkami, np. szklankę wody 20-30 minut przed jedzeniem.

Unikaj produktów, które podwyższają pH, takich jak pyłek pszczeli czy woda alkaliczna.

Jeśli to konieczne, po jakimś czasie dodaj do wody ocet jabłkowy, sól  podczas posiłku białkowego.

Pamiętaj, że odpowiednia ilość wody pomoże zregenerować śluzówkę żołądka. Jeśli cierpisz na zgagę, ale nie bekniesz w wyniku testu, może to oznaczać brak kwasu, a nie jego nadmiar. Przyjmowanie leków zobojętniających pH żołądka w takim przypadku może być szkodliwe.

Zadbaj o swoje zdrowie, zaczynając od prawidłowego nawodnienia i właściwej diety!

Astma oskrzelowa

 

Astma oskrzelowa

 jest przewlekłą chorobą zapalną, nazywaną inaczej dychawicą. Spowodowana jest infekcjami wirusowymi oraz bakteryjnymi, niekiedy nawet stresem. Dolegliwość ta powoduje u pacjentów znacznie ograniczoną wydolność dróg oddechowych i atakuje coraz większą liczbę populacji. Astma oskrzelowa jest nieuleczalna, już na samym początku powoduje w naszych oskrzelach nieodwracalne zmiany. Jest jedną z najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych na świecie, natomiast w samej Polsce na astmę cierpi ponad trzy miliony osób. Niestety badania dowodzą, że w najbliższych latach liczba zachorowań będzie wciąż rosnąć.

Charakterystycznym objawem astmy jest świszczący oddech, duszności oraz uciążliwy kaszel. Jednak dzięki dobrze dobranemu leczeniu - z astmą można normalnie funkcjonować.

Astma oskrzelowa - objawy

Astma oskrzelowa jest częstą chorobą dróg oddechowych, która występuje z szeregiem objawów, spowodowanych m.in. problemami w przepływie powietrza przez oskrzela. W astmie oskrzelowej mogą pojawić się:

1.  świsty słyszalne przy oddychaniu,

2.  kaszel,

3.  ucisk,

4.  obrzęk błony śluzowej.

5.   duszność

Astmatycy skarżą się na nagłe napady duszności, które ustępują dopiero po podaniu leków i mogą kończyć się odpluwaniem wydzieliny.

Diagnoza astmy oskrzelowej jest łatwa, ułatwiają ją jednoznaczne objawy, jednak czasem trudno jest jednoznacznie stwierdzić który z czynników jest jej przyczyną. W wyznaczeniu alergenu ważny jest wywiad przeprowadzony przez lekarza oraz terapia polegająca na badaniu reakcji pacjenta.

Astma oskrzelowa - przyczyny

Przyczyny astmy oskrzelowej nie są jednoznacznie stwierdzone – mówi się raczej o zespole czynników, które mogą ją powodować. U podłoża napadów astmy leżą mechanizmy zapalne, alergiczno-immunologiczne oraz reakcja alergiczna na kontakt z niektórymi substancjami, objawiająca się napadami kaszlu. Czynniki te dzielimy na genetyczne i środowiskowe. Bardzo dużo astmatyków mieszka w krajach wysoko uprzemysłowionych.

• Czynniki genetyczne

Niektórzy pacjenci mają predyspozycje genetyczne, które wywołują astmę oskrzelową – mówimy wtedy o jej odmianie atopowej. Predyspozycje te mogą być także uaktywniane przez alergeny obecne w najbliższym otoczeniu pacjenta. Przewlekłe infekcje dróg oddechowych.

• Czynniki środowiskowe

Alergeny, zanieczyszczenie powietrza, dym papierosowy, kurz i roztocza należą do czynników środowiskowych, które mogą wywoływać lub nasilać astmę oskrzelową. Dotyczy to również wilgoci w mieszkaniu czy substancji, które zanieczyszczają powietrze: dym i spaliny. Obecność alergenu w środowisku może być zmienna, dlatego napady kaszlu mogą występować w różnych porach i okolicznościach. Alergenem mogą być również pyłki roślin, sierść zwierząt domowych, leki, niektóre produkty spożywcze.

Astma oskrzelowa – występowanie

Na astmę oskrzelową cierpi ok. 1,5% populacji, z czego ok. 30% stanowią dzieci. Wpływ na jej nasilenie mają inne choroby alergiczne i zakaźne (zwłaszcza układu oddechowego), wysoka wilgotność powietrza, tytoń i dym papierosowy, niska temperatura powietrza. Należy zauważyć, że ataki nasilają się głównie w zamkniętych pomieszczeniach, gdzie czynniki alergiczne nie znajdują drogi ujścia. W wyniku astmy oskrzelowej dochodzi zazwyczaj do rozwoju rozedmy i zespołu przewlekłego serca płucnego.

Groźna postać astmy

Chorzy na astmę oskrzelową mogą normalnie funkcjonować, pod warunkiem przyjmowania leków. Jednak nie zawsze jest to możliwe. Dotyczy to szczególnie najgroźniejszej odmiany astmy oskrzelowej - astmy ciężkiej steroidoodpornej. Ten rodzaj choroby powoduje, że pacjenci w trakcie jej napadu dostają duszności o takim nasileniu, że nie są w stanie wypowiedzieć ani jednego słowa. Astmie steroidoodpornej towarzyszy tachykardia na poziomie stu uderzeń na minutę i często sinica. Ten rodzaj dolegliwości wymaga niezwłocznej konsultacji z lekarzem i hospitalizacji.

Groźna odmiana astmy (tzw. astma ciężka) powoduje, że pacjenci nie są w stanie normalnie pracować, spotykać się ze znajomymi, wykonywać najbardziej banalnych czynności domowych czy uprawiać sportu. Dolegliwość ta prowadzi w konsekwencji do trwałego upośledzenia oddechowego.

Leczenie tego schorzenia polega na nowoczesnych terapiach biologicznych. W Polsce sukcesywnie od 2015 roku refundowane są kolejne terapie biologiczne. Obecnie dostępne leki biologiczne są przeznaczone dla pacjentów z fenotypem eozynofilowym (mepolizumab, benralizumab), lub fenotypem IgE-zależnym (wysokie miano przeciwciał klasy IgE, omalizumab). W przypadku pojedynczego chorego decyzja o włączeniu leczenia biologicznego będzie uzależniona od wyniku fenotypowania. Leczenie biologiczne jest prowadzone w ośrodkach leczenia astmy. W Polsce jest ich około 50. Pełna lista takich ośrodków jest dostępna w witrynie internetowej Polskiego Towarzystwa Alergologicznego. Według danych epidemiologicznych w Polsce na groźną odmianę astmy może cierpieć kilkanaście tysięcy osób i liczba wciąż rośnie. Wielu chorych nie jest świadomych swojej choroby.

Napad astmy oskrzelowej - postępowanie

U osób, u których dojedzie do silnego napadu astmy oskrzelowej konieczna jest jak najszybsza pomoc. Niestety nawet jeśli się leczymy, regularnie przyjmujemy leki, nie jesteśmy w stanie do końca wyeliminować duszności. Napadowy skurcz oskrzeli sprawia, że mamy świszczący oddech i nie możemy oddychać. Poniżej wypunktowano praktyczne rady dotyczące postępowania w takiej sytuacji.

1. Pierwsza i najważniejsza zasada to: zachowanie spokoju. Staraj się nie panikować, ponieważ może to pogorszyć stan zdrowia chorego.

2. Należy jak najszybciej podać astmatykowi lek rozkurczający oskrzela (salbutamol lub fenoterol), który ma natychmiastowe działanie. Przyjęcie tego preparatu sprawi, że pacjent poczuje swobodę w oddychaniu.

3. Jeżeli masz napad astmy - nie kładź się! Pozycja leżąca znacznie utrudnia oddychanie, dlatego dobrze jest stać i podpierać się łokciami np. o stół lub siedzieć.

4. Nawet jeśli skurcz oskrzeli ustąpi, pacjent nie powinien zostawać bez opieki. Należy poczekać aż wszystko wróci do normy.

5. Ważna informacja: jeżeli w ciągu 20 minut od podania preparatów rozkurczających, napad nie mija - podaj drugą dawkę lekarstwa. Jeżeli i to nie pomaga, należy jak najszybciej wezwać karetkę pogotowia.

Leczenie astmy oskrzelowej

Leczenie astmy oskrzelowej polega na leczeniu objawowym, związanym z identyfikacją czynnika alergizującego i unikaniu kontaktu z nim. W czasie napadów kaszlu chorym podaje się leki doraźne, przepisane przez lekarza właśnie w celu zmniejszenia duszności. Preparaty te hamują reakcje alergiczne.

Jeśli napady astmy oskrzelowej nie ulegają zmniejszeniu mimo podania leku, pojawi się sinica, ból serca, przyspieszone tętno lub osłabienie, należy skierować chorego do lekarza.

Uwaga: wczesne rozpoznanie astmy i dobranie odpowiedniego leczenia pozwala normalnie funkcjonować. Chory prowadzi aktywne życie, nie ma objawów, może normalnie pracować i uczyć się. Wczesne rozpoznanie astmy jest istotne, ponieważ pozwala to uniknąć ciężkiej astmy oskrzelowej.

Jak zapobiegać astmie?

Działania zapobiegające wystąpieniu astmy oskrzelowej:

1.  niedopuszczanie do rozwoju i skuteczne niszczenie w zalążku wszystkich stanów zakaźnych dróg oddechowych (zwłaszcza przewlekłych);

2.regularne leczenie wszelkich reakcji i stanów alergicznych;

3. nie przebywanie w atmosferze zapylenia, zadymienia, mgły i wilgotności;

4.skuteczne likwidowanie zawilgocenia i zagrzybienia mieszkań;

5.rzucenie palenia, gdyż nikotyna powoduje m.in. zwiększone wydzielanie śluzu w drogach oddechowych i tym samym sprzyja rozwojowi przewlekłych stanów zapalnych (nieżytów) oraz bezpośrednio drażni błonę śluzową oskrzeli;

6.odrzucenie pokarmów, które rozpoznano jako wyzwalające lub nasilające duszność;

7.unikanie lub ograniczenie kontaktu z substancjami, które drażnią drogi oddechowe lub wyzwalającymi bądź nasilającymi napady duszności;

8. nie trzymanie w domu roślin doniczkowych i innych kwiatów (np. prymulki), których zapach bądź obecność może wyzwalać lub nasilać napad duszności astmatycznej;

9.poinformowanie lekarza oraz wykluczenie po konsultacji z nim wszelkich leków, które wyzwalają bądź nasilają napad duszności astmatycznej (np. Polopiryna, Penicillinum);

10.częste wietrzenie mieszkania;

11.regularny, nie wyczerpujący tryb codziennego życia;

12.mniej stresów, konfliktów itp.;

13.utrzymywanie dobrego stanu fizycznego organizmu dzięki codziennej gimnastyce, spacerom na świeżym powietrzu oraz uprawianiu lekkiego sportu.

 

Astma u dzieci

 

 

Astma- jest przewlekłą chorobą dróg oddechowych –oskrzeli.

Przyczyny astmy

Jednoznaczna przyczyna astmy jest nieznana. Jeśli u rodziców dziecka stwierdzono astmę, atopowe zapalenie skóry lub inną alergię, to istnieje duże ryzyko, że dziecko może zachorować na astmę. Jest to tak zwana predyspozycja genetyczna. Poza tym, o wystąpieniu choroby decyduje jeszcze szereg innych czynników. Są to:

 uczulenie na alergeny roztoczy kurzu domowego, sierści zwierząt (kota, psa), pyłków roślin;

• palenie przez matkę tytoniu w okresie ciąży oraz narażenie dziecka na działanie dymu tytoniowego;
• infekcje, szczególnie wirusowe
• zanieczyszczenie środowiska.

 

Astma to choroba przewlekła (to znaczy, że objawy mogą występować przez całe życie), ale można ją bardzo skutecznie opanować i utrzymywać pod kontrolą.

Ciężkość przebiegu astmy może być różna u poszczególnych pacjentów i może się wahać od astmy lekkiej i epizodycznej do astmy ciężkiej. U większości dzieci chorych na astmę ma ona nasilenie lekkie lub umiarkowane, a tylko u mniej niż 5% z nich występuje astma ciężka.

Jak często występuje astma?

Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na astmę choruje ponad 300 mln ludzi na świecie, a w populacji dzieci jest to najczęściej występująca choroba przewlekła. W Polsce na astmę choruje więcej dzieci niż dorosłych. Kwestionariuszowe badania epidemiologiczne z dwóch miejskich ośrodków (Kraków, Poznań) wykonane w odstępie 7 lat wskazują, że na astmę choruje 5–7% dzieci. Szacuje się, że rocznie nowe rozpoznanie astmy stawia się u 0,3% do 0,5% dzieci i młodzieży.

W wieku przedszkolnym astma częściej występuje u chłopców, później te proporcje się zmieniają i po okresie dojrzewania astma jest częstsza u dziewczynek. U nastolatków objawy  mogą ustąpić, a następnie powrócić w wieku dorosłym.

Jak się objawia astma?

Objawy astmy u dzieci to:

• kaszel– zwykle suchy i męczący; pojawia się głównie podczas snu oraz nad ranem;
• Świszczący oddech – wysoki muzyczny dźwięk (świst) słyszalny podczas wydechu;
• trudności w oddychaniu i płytki oddech;
• uczucie ucisku, łaskotania, gniecenia w klatce piersiowej;
• Nawracające zapalenia oskrzeli

Nie zawsze wszystkie powyższe objawy występują jednocześnie u każdego pacjenta, a ich nasilenie może się zmieniać. Objawy astmy występują z reguły po narażeniu na opisane powyżej czynniki drażniące. Tylko w astmie ciężkiej objawy występują cały czas, zarówno w ciągu dnia, jak i w nocy.

Co powoduje zaostrzenie objawów astmy?

Objawy astmy zaostrza:

• kontakt z alergenami, na które dziecko jest uczulone (np. roztocze kurzu domowego, naskórek zwierząt, pyłki roślin)
• zakażenia wirusowe i bakteryjne (szczególnie pneumokokowe)
• dym tytoniowy
• zanieczyszczenie środowiska
• pleśnie
• wysiłek fizyczny
• stres
• warunki pogodowe (zimne powietrze, nagłe wahania temperatury, duża wilgotność powietrza).

Co robić w razie wystąpienia objawów astmy?

 Jeżeli u Twojego dziecka wystąpią znaczne trudności z oddychaniem wezwij pogotowie ratunkowe.

Jeżeli u dziecka rozpoznano astmę i doszło u niego do nasilenia objawów choroby, postępuj według poniższego schematu. W takiej sytuacji z pewnością w domu znajdują sie leki podawane wziewnie, które działają rozszerzająco na oskrzela (tzw. lek rozkurczowy, np. salbutamol).

1. Podaj dziecku 1–2 dawki leku rozkurczowego wziewnie.
2. Odczekaj 15–20 minut i w spokoju obserwuj dziecko, czy nastąpiła poprawa w oddychaniu, ewentualnie zapytaj je, czy czuje się lepiej i czy łatwiej się mu oddycha.
3. Jeśli według Ciebie i dziecka nie ma poprawy po 20 minutach, podaj kolejne 2 dawki leku rozkurczowego i ponownie obserwuj dziecko.
4. W ciągu godziny możesz podać dziecku 3 razy po 2 dawki leku rozkurczowego w odstępach 20-minutowych.
5. Jeśli po godzinie nie ma poprawy – wezwij pogotowie. Do czasu przyjazdu karetki podawaj dziecku co 20 minut po jednej dawce leku rozkurczowego.
6. Jeśli natomiast wystąpiła poprawa, Twoje dziecko czuje się dobrze, może swobodnie oddychać, objawy napadu astmy ustąpiły – koniecznie porozum się z lekarzem prowadzącym w ciągu najbliższych 24 godzin w celu ustalenia dalszego leczenia.

Wycisz dziecko –jest przeważnie przerażone - bajka ,kołysanie -odwrócenie uwagi od duszności !

Świeże powietrze -otwórz okno , inhalacje ze środkami zleconymi przez lekarza ,zmiana pozycji na siedzącą .

Jak lekarz ustala rozpoznanie astmy?

Ustalenie rozpoznania astmy opiera się na wywiadzie, zbadaniu dziecka oraz ocenie czynności płuc. Jeżeli to możliwe, przygotuj odpowiedzi na poniższe pytania, co ułatwi lekarzowi przeprowadzenie wywiadu.

Wywiad

• Jakie objawy ma Twoje dziecko? W jakich okolicznościach one występują (pora dnia, roku, po wysiłku, zabawie)? Czy istnieją jakieś znane Ci czynniki, które wywołują lub zaostrzają te objawy?
• Twojego lekarza najbardziej będą interesowały następujące objawy: kaszel, trudności w oddychaniu, ciężki oddech, szybki oddech, uczucie ściskania w klatce piersiowej, powtarzający się świst przy wydechu.
• Kiedy po raz pierwszy, a kiedy ostatni pojawiły się te objawy?
• Czy była konieczność hospitalizacji dziecka z powodu tych objawów?
• Czy objawy ustępują samoistnie, czy też podajesz dziecku leki aby je złagodzić?
• Jak często z powodu tych objawów Twoje dziecko opuszcza zajęcia przedszkolne lub szkolne?
• Czy dziecko unika aktywności fizycznej?
• Czy kiedykolwiek u Twojego dziecka rozpoznano inną chorobę alergiczną (np.alergię pokarmową  w okresie niemowlęcym, atopowe zapalenie skory, alergiczny katar)?
• Jakie badania dotychczas wykonano?
• Jakie leki dotychczas przyjmowało Twoje dziecko? Czy w związku z ich stosowaniem była poprawa (np. dziecko mniej chorowało)?
• Czy w Waszej najbliższej rodzinie są osoby, u których rozpoznano alergię?
• Czy Twoje dziecko jest narażone na dym tytoniowy?
• Czy w domu znajdują się zwierzęta? Jeśli tak, to jakie?
• Czy Wasz dom jest suchy, czy jest wilgoć na ścianach?
• -warto sobie spisać na kartce i prowadzić dzienniczek napadów astmy oraz podanych leków

Badając dziecko, lekarz będzie się starał ocenić przede wszystkim następujące narządy:

• skórę (wysypki, bąble pokrzywkowe);
• nos (drożność nosa, obecność wydzieliny w nosie);
• gardło (migdałki podniebienne pod kątem ich przerostu, tylna ściana gardła – obecność ściekającej wydzieliny);
• płuca (przy osłuchiwaniu lekarz może słyszeć świsty – dźwięczne, gwiżdżące dźwięki, które wydobywają się podczas wydechu; jest to jeden z najważniejszych objawów astmy).

Jednak podczas badania Twojego dziecka lekarz może nie stwierdzić żadnych objawów. Nie znaczy to, że dziecko nie ma astmy. Objawy astmy są niestałe i u dzieci najczęściej pojawiają się w trakcie infekcji lub po wysiłku fizycznym.

Badania diagnostyczne

1.Spirometria, która mierzy:

1. ilość powietrza, jaką Twoje dziecko jest w stanie nabrać do płuc, a następnie wydmuchać;
2. czas, jaki zajmuje mu maksymalny wydech poprzedzony głębokim wdechem. Jeśli oskrzela Twojego dziecka są zwężone, badanie można powtórzyć po podaniu mu leku rozszerzającego oskrzela w celu potwierdzenia, że zwężenie oskrzeli jest odwracalne (jest to cecha charakterystyczna dla astmy). Ten test nazywa się próbą rozkurczową.

2.Pomiar szczytowego przepływu wydechowego (PEF) za pomocą urządzenia o nazwie pikflometr. Badanie polega na bardzo szybkim i możliwie jak najmocniejszym wydmuchnięciu powietrza z płuc do urządzenia. Próbę powtarza się 3 razy i zapisuje najlepszy (najwyższy) wynik. Pomiar PEFR służy również do domowego monitorowania astmy oskrzelowej.

3.Czasami dodatkowo w celu rozpoznania astmy wykonuje się próby prowokacyjne, oceniając stopień nadreaktywności oskrzeli, czyli nadmiernej wrażliwości oskrzeli na czynniki drażniące w postaci ich nagłego zwężenia (skurczu). Osoby zdrowe, niechorujące na astmę nie mają takiej nadmiernej reakcji.

Spirometr to urządzenie, które sprawdzi jak dobrze pracują płuca u Twojego dziecka.
Aby dobrze wykonać spirometrię , dziecko początkowo powinno swobodnie oddychać przez ustnik; będzie miało założony klips na nos (ma to zapobiec nabieraniu powietrza przez nos i zapewnić oddychanie wyłącznie przez usta). Następnie lekarz lub pielęgniarka poprosi je, by wzięło głęboki wdech, a następnie szybko i z całej siły, jak najdłużej potrafi, wydmuchało powietrze ze swoich płuc (tak jakby napełniało balon powietrzem). Urządzenie będzie w tym czasie mierzyć ilość nabranego i wydmuchanego powietrza w odpowiednim czasie. Nie jest to łatwe zadanie, dlatego jeśli Twoje dziecko jest małe i ma mniej niż 5–6 lat, nie można u niego wykonać spirometrii czy pomiaru PEF. W takim przypadku wprowadzenie typowego leczenia astm „na okres próbny” kilku tygodni (najczęściej 6–8 tygodni) będzie miało znaczenie dla ustalenia rozpoznania. Dobra odpowiedź na leczenie potwierdzi rozpoznanie astmy, jej brak zaś skłoni lekarza do szukania innych niż astma przyczyn objawów występujących u Twojego dziecka.

4.testy skórne

5.poziom immunoglobulin

---

Jakie są sposoby leczenia astmy?

Nie ma idealnego leku na astmę, którym można by całkowicie wyleczyć Twoje dziecko. Jednak za pomocą odpowiednich leków można skutecznie kontrolować chorobę, tak aby objawy nie występowały wcale lub pojawiały się co najwyżej sporadycznie. Przy dobrym leczeniu astmy codzienna aktywność Twojego dziecka nie powinna się różnić od aktywności innych zdrowych dzieci.

Lekarz prowadzący powinien przepisać Twojemu dziecku zasadniczo 2 rodzaje leków w inhalatorach podawanych wziewnie: lek zmniejszający objawy, czyli lek rozszerzający oskrzela (rozkurczowy), powodujący, że dziecku łatwiej się oddycha; lek kontrolujący astmę (przeciwzapalny), zmniejszający wrażliwość oskrzeli, zapobiegający występowaniu napadów astmy oraz zmniejszający ryzyko ciężkiego napadu astmy.

Lek rozszerzający oskrzela należy przyjmować zawsze, gdy wystąpią objawy astmy. Wtedy należy podać dziecku jedną lub dwie dawki tego leku. Każdy pacjent z astmą musi mieć taki lek w domu. Jeśli Twoje dziecko musi go stosować więcej niż 2 razy w tygodniu, to znaczy, że astma jest źle kontrolowana i należy udać się do lekarza prowadzącego. Najczęściej inhalator z lekiem rozszerzającym oskrzela ma kolor niebieski.

Leki kontrolujące – są to leki, których działanie jest wolniejsze niż leku rozkurczowego. Ich przyjmowanie nie przynosi ulgi w napadzie astmy, ale poprawia stan oskrzeli poprzez działanie przeciwzapalne. Dzięki temu Twoje dziecko w ogóle może nie mieć objawów astmy i czuje się lepiej. Leki te powinny być przyjmowanie regularnie, 1 lub 2 razy na dobę, tak długo, jak zalecił lekarz. Odstawienie leku nie powoduje nagłego wystąpienia objawów astmy. W takim przypadku astma „wraca” (np. w postaci kaszlu, świszczącego oddechu po wysiłku) dopiero po około 2 tygodniach od odstawienia leku. Inhalatory z lekiem kontrolującym najczęściej mają kolor pomarańczowy lub czerwony.

Do grupy leków kontrolujących zalicza się przede wszystkim glikokortykosteroidy podawane wziewnie. Początkowa dawka glikokortykosteroidu w inhalatorze zależy od ciężkości astmy u dziecka. Jeśli Twoje dziecko osiągnie dobrą kontrolę astmy, wtedy lekarz będzie zmniejszał dawkę do możliwie najmniejszej.

Nie wszystkie dzieci z astmą muszą przyjmować leki kontrolujące. Jeśli objawy astmy występują rzadko i konieczność przyjęcia leku rozkurczowego nie jest częstsza niż do 2 razy w tygodniu, a objawy ustępują po jednej dawce, to dziecko nie musi przyjmować regularnie wziewnego glikokortykosteroidu. Czasem tylko przy infekcji dróg oddechowych lekarz może zalecić regularne przyjmowanie leku kontrolującego astmę, a po jej ustąpieniu można go odstawić. Glikokortykosteroidy podawane wziewnie w astmie oskrzelowej są bezpieczne, jeśli:

• zostały przepisane w odpowiedniej, możliwie najmniejszej dawce dla Twojego dziecka,
• lek w formie aerozolu podawany jest przez komorę inhalacyjną (podłużne lub kuliste urządzenie z jednej strony zakończone ustnikiem, na który można założyć maseczkę, a z drugiej ma otwór pasujący do końcówki inhalatora),
• po każdym podaniu leku dziecko płucze jamę ustną.

Glikokortykosteroidy wziewne dostają się bezpośrednio do oskrzeli i tylko bardzo niewielki ich procent jest wchłaniany do krwi. Zatem ich działanie na wzrost, apetyt, rozwój umysłowy i emocjonalny twojego dziecka jest minimalne.

Inne opcje lecznicze w astmie

Jeśli regularne i poprawne stosowanie leku kontrolującego nie przynosi oczekiwanego ustąpienia objawów astmy u Twojego dziecka, lekarz prowadzący może:
1) zwiększyć dawkę glikokortykosteroidu wziewnego
lub
2) dołączyć drugi lek kontrolujący w postaci tabletek – lek blokujący receptor leukotrienowy (leukotrien jest to substancja chemiczna, która uwalnia się do krwi podczas działania czynników drażniących na oskrzela i powoduje skurcz oskrzeli). Lek blokujący receptor leukotrienowy (montelukast) przyjmuje się w formie tabletki, raz dziennie na noc – około 2 godziny po posiłku. Lek ten jest skuteczny szczególnie przy objawach astmy po wysiłku oraz przy infekcjach wirusowych u dzieci;-uwaga –dzieci mogą mieć koszmary senne

3) dołączyć długo działający lek rozszerzający oskrzela w postaci wziewnej (formoterol lub salmeterol). Czas działania leku wynosi około 12 godzin i podaje się go tak, jak lek kontrolujący – 2 razy na dobę (rano i wieczorem, razem z glikokortykosteroidem wziewnym). Tego leku nie wolno stosować bez glikokortykosteroidu wziewnego!

Obecnie dostępne są inhalatory zawierające 2 leki w jednym urządzeniu: glikokortykosteroid i długo działający lek rozszerzający oskrzela. Jeśli Twoje dziecko wymaga jednoczesnego stosowania tych 2 leków, poproś lekarza, aby przepisał je w jednym inhalatorze.

Może się zdarzyć, że objawy astmy będą na tyle ciężkie, że lekarz na kilka dni przepisze Twojemu dziecku glikokortykosteroidy w tabletkach do podawania doustnego. Tak krótkotrwałe leczenie nie powoduje żadnych odległych działań niepożądanych- dziecko ma większy apetyt i może przytyć.

Leczenie biologiczne

Leczenie biologiczne w astmie oskrzelowej polega na podawaniu substancji o nazwie omalizumab. Jest to sztucznie wyprodukowane przeciwciało skierowane przeciwko immunoglobulinie E (IgE) – markerowi alergii. Wskazaniem do stosowania tego leczenia jest astma trudna i ciężka, która rzadko występuje u dzieci. Lek podaje się w zastrzykach, co 2 lub 4 tygodnie, wyłącznie w ośrodkach specjalistycznych.

Odczulanie w astmie wywołanej działaniem alergenów

W przypadku astmy wywołanej działaniem alergenów, lekarz może zaproponować tak zwane odczulanie (tzw. immunoterapia swoista). Przed leczeniem należy wykonać testy skórne, aby dowiedzieć się jakie konkretnie alergeny wywołują astmę u dziecka. Immunoterapia swoista polega na podawaniu serii zastrzyków zawierających małe dawki różnych alergenów. Na początku immunoterapii będziesz przychodzić z dzieckiem do przychodni raz w tygodniu przez kilka tygodni, potem raz w miesiącu przez 3–5 lat.

Sposoby podawania leków wziewnych

Leki do podawania wziewnego mogą mieć postać aerozolu, proszku lub płynu do nebulizacji. Inhalatory aerozolowe można stosować w każdym wieku (od niemowlęcia do nastolatka). Dzieci do 12. roku życia muszą przyjmować lek przez specjalną przystawkę, nazwaną komorą inhalacyjną (inne nazwy to spejser, przystawka objętościowa) w celu prawidłowego dostarczenia leku do oskrzeli.

W Polsce dostępne są następujące komory inhalacyjne: Babyhaler, Volumatic, AeroChamber, Optichamber. Do każdego dołączona jest maseczka, konieczna dla małych dzieci (do 4. roku życia).

Technika prawidłowej inhalacji leku:

• połącz inhalator z komorą,
• poproś dziecko o szczelne objęcie ustnika komory inhalacyjnej wargami,
• uwolnij jedną dawkę leku z inhalatora,
• poproś dziecko, aby oddychało głęboko przez 10 sekund przez ustnik (dzieci do 4. r.ż. powinny się inhalować przez maseczkę szczelnie obejmującą usta i nos),
• wyjmij z ust dziecka komorę inhalacyjną,
• w razie konieczności podania 2 dawek leku powtórz powyższy schemat.

Komorę inhalacyjną należy myć raz w miesiącu, a wymieniać na nową przynajmniej raz w roku. Technika inhalacji bez komory inhalacyjnej (dla dzieci po 12. r.ż.):

• wykonaj maksymalny wydech,
• szczelnie obejmij wargami ustnik,
• uwolnij dawkę leku z jednoczesnym spokojnym i głębokim wdechem,
• wstrzymaj oddech na 5–10 sekund (umożliwi to prawidłowe osadzenie się cząstek leku w oskrzelach).

Zasada działania inhalatorów proszkowych opiera się na uwolnieniu leku z inhalatora wskutek przepływu powietrza przez inhalator w trakcie wdechu pacjenta. Mogą je stosować już dzieci powyżej 5. roku życia. Dostępne typy inhalatorów to m.in: Dysk, Turbuhaler, Easyhaler, Aerolizer, Novolizer, Handihaler, Breezhaler. Poszczególne inhalatory są fabrycznie napełniane określonym lekiem przeciwastmatycznym i służą wyłącznie do podawania tego preparatu.

Technika inhalacji z inhalatora proszkowego (dziecko samodzielnie przyjmuje lek):

• „załaduj”dawkę leku,
• wykonaj głęboki wydech,
• szczelnie obejmij wargami ustnik inhalatora,
• wykonaj szybki i głęboki wdech,
• przy końcu wdechu zatrzymaj oddech na około 3–5 sekund,
• wyjmij inhalator i wykonaj wydech.

Leki do nebulizacji

Nebulizator to urządzenie, które zmienia płynną formę leku w parę, która następnie jest wdychana przez dziecko za pomocą maseczki lub przez przystawkę z ustnikiem (opcja dla starszych dzieci).
Podawanie leków w nebulizacji w leczeniu astmy jest w Polsce bardzo popularne, a według światowych zaleceń powinno stanowić alternatywną formę w stosunku do leków w inhalatorach aerozolowych z komorą inhalacyjną lub inhalatorów proszkowych. Działanie leków w nebulizacji nie jest skuteczniejsze od leków w inhalatorach aerozolowych czy proszkowych. Z reguły w celu uzyskania odpowiedniej depozycji leku w oskrzelach lekarz musi przepisać jego większą dawkę.

Czy jest możliwe całkowite wyleczenie astmy?

Astma jest chorobą przewlekłą, zatem jej całkowite wyleczenie nie jest możliwe. Małe dzieci z rozpoznaną astmą oskrzelową okołoinfekcyjną (objawy astmy, świszczącego oddechu występują tylko w czasie infekcji wirusowej dróg oddechowych) na ogół „wyrastają” z astmy w wieku szkolnym. U niektórych dzieci objawy mogą się jednak utrzymywać dłużej, podobnie jak u dzieci z astmą atopową (uczuleniową). Czynnikami predysponującymi do przetrwałych objawów są:

• wystąpienie pierwszych objawów po 2. roku życia,
• płeć męska,
• częste lub ciężkie epizody świszczącego oddechu,
• dodatni wywiad rodzinny w kierunku chorób atopowych,

Plan kontroli astmy

A. Dowiedz się czegoś na temat astmy oskrzelowej:

• Staraj się zrozumieć działanie różnych leków na astmę (musisz umieć odróżnić lek rozkurczowy od leku kontrolującego; wiedzieć kiedy i jak ich używać).
• Naucz się rozpoznawać objawy zaostrzenia astmy.
• Naucz się, jak postępować w przypadku napadu astmy u Twojego dziecka.

B. Opracuj razem z lekarzem prowadzącym pisemny plan leczenia astmy u Twojego dziecka. Pomoże Ci w tym kwestionariusz o nazwie „Test kontroli astmy”, na podstawie którego ocenicie stopień ciężkości astmy u Twojego dziecka w ostatnim miesiącu.

Taki kwestionariusz zawiera następujące pytania:

• Jak często Twoje dziecko ma zaostrzenia astmy?
• Czy stosowane leki wystarczająco kontrolują objawy astmy Twojego dziecka?
• Jeśli masz w domu pikflometr, to jaka jest czynność płuc u Twojego dziecka?
• Jak często w nocy Twoje dziecko ma objawy astmy?
• Czy Twoje dziecko dobrze toleruje wysiłek fizyczny?

Dodatkowo:

• Notuj działania niepożądane stosowanych leków.
• Dowiedz się jak często masz się umawiać na wizyty u specjalisty alergologa lub pulmonologa.

C. Modyfikuj leczenie w zależności od sytuacji i przyspiesz termin wizyty lekarskiej, jeśli tylko będziesz miała/miał problem z dalszym postępowaniem.

D. Unikaj czynników zaostrzających objawy astmy lub je kontroluj.

Postępując zgodnie z zasadami takiego planu i co pewien czas go uaktualniając, będziesz kontrolować astmę u Twojego dziecka!

 

Co możesz zrobić, aby zapobiec wystąpieniu takiego uczulenia u Twojego dziecka?

Prawdopodobne czynniki protekcyjne:

• wyłączne karmienie piersią przez pierwsze 4–6 miesięcy życia dziecka,
• posiadanie rodzeństwa,
• dorastanie na wsi (w otoczeniu zwierząt domowych i hodowlanych),
• zaprzestanie palenia w ciąży,
• brak narażenia dziecka na bierne palenie tytoniu.

 

U Twojego dziecka rozpoznano astmę oskrzelową – co zrobić, aby uniknąć jej zaostrzeń?

• Wyeliminuj lub maksymalnie zmniejsz narażenie na alergeny, na które jest uczulone Twoje dziecko.
• Zaprzestań palenia tytoniu w jego otoczeniu.
• Unikaj podawania dziecku pokarmów zawierających konserwanty (głównie siarczany).
• Jeśli Twoje dziecko jest otyłe, udaj się z nim do dietetyka po poradę.
• Unikaj sytuacji stresujących dla dziecka (np. płacz może wywołać napad astmy).
• Rozważ coroczne szczepienie dziecka na  grypę (grypa jest czynnikiem ryzyka ciężkiego zaostrzenia astmy).
• Lecz wszystkie choroby współistniejące-zatoki, refluks.

Test kontroli astmy u dziecka

W rozpoznawaniu astmy u dziecka pomocny może być test kontroli astmy. Można go przeprowadzić już u przedszkolaka - pierwsze pytania są skierowane do dziecka.

Pytania do dziecka:

1.                  Jak się czujesz?
Bardzo źle 0 pkt
Średnio 1 pkt
Dobrze 2 pkt

2.                  Czy chętnie dziś bawisz się i biegasz?
Jestem trochę zmęczony 1 pkt
Nie, źle się czuję 0 pkt
Oczywiście! 3 pkt

3.                  Czy często kaszlesz?
Tak, bardzo często 0 pkt
Czasami 2 pkt
Wcale 3 pkt

4.                  Czy budzisz się w nocy z powodu kaszlu?
Czasami 1 pkt
Tak, bardzo mi on przeszkadza 0 pkt
Nie 3 pkt

Pytania dla mamy:

1.                  Przez ile dni w ciągu ostatnich czterech tygodni dziecko miało objawy astmy?
Codziennie 0 pkt
19–24 dni 1 pkt
11–18 dni 2 pkt
4–10 dni 3 pkt
1–3 dni 4 pkt
Wcale 5 pkt

2.                  Przez ile dni w ciągu ostatnich czterech tygodni dziecko miało w ciągu dnia świszczący oddech?
Codziennie 0 pkt
19–24 dni 1 pkt
11–18 dni 2 pkt
4–10 dni 3 pkt
1–3 dni 4 pkt
Wcale 5 pkt

3.                  Przez ile dni w ciągu ostatnich czterech tygodni dziecko budziło się w nocy z powodu kaszlu?
Codziennie 0 pkt
19–24 dni 1 pkt
11–18 dni 2 pkt
4–10 dni 3 pkt
1–3 dni 4 pkt
Wcale 5 pkt

Zsumuj punkty:
19 punktów i mniej: Astma u dziecka nie jest tak dobrze leczona, jak mogłaby być. Skonsultuj się z lekarzem, powiedz mu o objawach, jakie ma dziecko, i zapytaj, co można zmienić w sposobie leczenia.
20 punktów i więcej: Astma u dziecka jest dobrze leczona. Pamiętaj jednak, że astma jest chorobą nieprzewidywalną, dlatego jeśli chcesz odstawić dziecku leki lub zmienić ich dawkowanie, porozmawiaj na ten temat z lekarzem.