Pomiar oddechu

Pomiar oddechu człowieka to fascynujący temat, który łączy w sobie naukę, technologię i zdrowie. Zacznijmy od zrozumienia, dlaczego pomiar oddechu jest tak istotny. Oddech nie tylko dostarcza tlen do naszego organizmu, ale również umożliwia usuwanie dwutlenku węgla. Dlatego monitorowanie jego jakości i efektywności może dostarczyć cennych informacji o naszym zdrowiu i kondycji fizycznej.

Zacznijmy od podstawowego wyjaśnienia, czym jest pomiar oddechu. Polega on na ocenie parametrów oddechowych takich jak częstotliwość, objętość i rytm oddechów. Dzięki tym danym możemy ocenić stan naszego układu oddechowego oraz wykryć ewentualne nieprawidłowości. Pomiar oddechu może być wykonywany za pomocą różnych urządzeń, od prostych spirometrów po zaawansowane systemy monitorujące, które analizują skład wydychanego powietrza.

Jednym z najczęściej stosowanych urządzeń jest spirometr. To narzędzie mierzy objętość powietrza wdychanego i wydychanego przez płuca. Przykładowo, jeżeli ktoś ma astmę, spirometria może pomóc w określeniu, jak dobrze działają jego płuca i jak efektywna jest terapia. W czasie badania pacjent wdmuchuje powietrze do ustnika, a urządzenie rejestruje ilość oraz szybkość przepływu powietrza. Dzięki temu można zidentyfikować ograniczenia w przepływie powietrza, co jest kluczowe dla diagnozy wielu chorób układu oddechowego.

Kolejnym przykładem jest pulsoksymetria, która mierzy poziom nasycenia krwi tlenem oraz tętno. Jest to nieinwazyjna metoda, która polega na założeniu małego urządzenia na palec. Pulsoksymetr wykorzystuje światło, aby mierzyć, ile tlenu jest we krwi. Jest to szczególnie przydatne dla osób z problemami sercowo-naczyniowymi czy chorobami płuc, ponieważ niskie nasycenie tlenem może wskazywać na problemy z oddychaniem.

Nie można zapomnieć o kapnografii, która mierzy poziom dwutlenku węgla w wydychanym powietrzu. Kapnografy są powszechnie używane w szpitalach, zwłaszcza podczas zabiegów chirurgicznych, aby monitorować stan pacjenta. Wzrost poziomu CO2 może wskazywać na problemy z wentylacją lub krążeniem.

Przejdźmy teraz do bardziej zaawansowanych technologii. W ostatnich latach pojawiły się urządzenia przenośne, które pozwalają na ciągłe monitorowanie parametrów oddechowych. Na przykład inteligentne zegarki i opaski fitness coraz częściej mają wbudowane funkcje monitorowania oddechu. Te urządzenia mogą pomóc w lepszym zrozumieniu, jak stres, sen i aktywność fizyczna wpływają na nasz oddech.

Warto również wspomnieć o zastosowaniu technologii wirtualnej rzeczywistości (VR) w pomiarze oddechu. Dzięki VR można stworzyć środowisko, które pozwala na trening technik oddechowych. Użytkownik, zanurzony w wirtualnym świecie, może uczyć się kontrolować swój oddech, co jest szczególnie przydatne dla sportowców czy osób praktykujących medytację.

Pomiar oddechu ma również zastosowanie w diagnozie i leczeniu zaburzeń snu. Bezdech senny, czyli chwilowe wstrzymanie oddechu podczas snu, jest poważnym problemem zdrowotnym. Urządzenia do monitorowania snu mogą wykrywać bezdechy oraz analizować jakość snu, co pozwala lekarzom na lepsze dostosowanie terapii.

Na koniec warto podkreślić, że pomiar oddechu nie jest tylko domeną służby zdrowia. Coraz więcej osób korzysta z tych technologii na co dzień, aby lepiej zrozumieć swoje ciało i poprawić jakość życia. Na przykład, osoby zajmujące się jogą czy medytacją mogą używać aplikacji do monitorowania oddechu, aby doskonalić swoje techniki relaksacyjne.

Podsumowując, pomiar oddechu człowieka to niezwykle użyteczne narzędzie, które może dostarczyć wielu cennych informacji o naszym zdrowiu. Niezależnie od tego, czy chodzi o diagnozowanie chorób, poprawę jakości snu, czy optymalizację treningu sportowego, zrozumienie i kontrola oddechu mogą przynieść wiele korzyści. Zachęcam do dalszego zgłębiania tego tematu i odkrywania, jak pomiar oddechu może wpłynąć na Twoje życie.

 

Oddech powinien być:

·        miarowy,

·        średnio głęboki,

·        bezwonny,

·        niesłyszalny,

·        wykonywany bez wysiłku,

·        wydech dłuższy od wdechu.

 

Sprawdzając oddech patrzymy na trzy cechy:

1. Szybkość

2. Zapach

3. Charakter

 

Ilość oddechów u noworodka  wynosi 40 do 50 na minutę.

U dzieci 18 - 25

U dorosłych 12 - 20

 

W warunkach fizjologicznych oddech może być przyspieszony

·        po wysiłku fizycznym

·        w stanach emocjonalnych,

 a spowolniony w czasie snu.

 

W warunkach patologicznych oddech jest  przyspieszony w następujących stanach:

• stanach gorączkowych
• bólach w klatce piersiowej
• zmniejszonej powierzchni oddechowej płuc
• zmniejszonej ilości hemoglobiny
• przy upośledzonym krążeniu
• przy braku lub zmniejszonej ilości tlenu w powietrzu atmosferycznym

Zwolniony: 

• przy zwiększonym ciśnieniu śródczaszkowym
• zatruciach zewnątrzpochodnych (np. morfiną)
• zatruciach wewnątrzpochodnych (np. głęboka śpiączka cukrzycowa)

Charakter oddechu:

 

1. CHEYNE'A - STOKESA - stopniowe narastanie częstości i głębokości oddechu i zwalnianiu go aż do bezdechu. Cykle te powtarzają się.

Występuje w niewydolności lewokomorowej i w zatruciach barbituranami.

 

2. BIOTA - charakteryzuje się tym, że występuje bezdech i bezpośrednio po nim głęboki i szybki oddech.

Występuje przy uszkodzeniu ośrodka oddechowego.

 

3. KUSSMAULLA - "gonionego psa". Przyspieszony.

Występuje przy cukrzycy.

 

4. ODDECH UTRUDNIONY - przy przeszkodzie mechanicznej w drogach oddechowych. Zapadają się dołki podobojczykowe, napinają skrzydełka nosa i mięśnie międzyżebrowe. Chory "łapie" powietrze.

 

5. ODDYCHANIE PRZEZ USTA -  przyczyny:

skrzywiona przegroda nosa, polipy w osie, przerost trzeciego migdałka.

 

Zapach:

• zgniłych jabłek (aceton) -  kwasicy cukrzycowej, śpiączce
• zgorzelinowy przy zepsutych zębach
• alkoholu przy upojeniu alkoholowym
• przy schorzeniach żołądka
• przy schorzeniach zgorzelinowych w płucach

• Algorytm pomiaru oddechu 

Cel:
ocena oddechu pod względem:

• obecności oddechu,
• częstości,
• jakości,
• rytmu

Przygotowanie zestawu: 
Materiały i środki:

• rękawiczki.

Przybory i sprzęt:

• zegarek z sekundnikiem lub stoper, 
• taca.

Sposób wykonania:

1.     Poinformuj pacjenta o badaniu tętna (badanie oddechu wykonujemy bez wiedzy pacjenta).

2.     Uzyskaj zgodę na badanie.

3.     Higienicznie umyj ręce.

4.     Przygotuj sprzęt na tacy.

5.     Zapewnij ciszę i odpowiednie oświetlenie na sali.

6.     Poinformuj pacjenta o zachowaniu spokoju podczas badania.

7.     Zaproponuj pacjentowi wygodną pozycję leżącą na plecach lub siedzącą (wskazane jest, by klatka piersiowa była odsłonięta).

8.     Ułóż rękę na nadgarstku chorego – tak, jak do badania tętna.

9.     Dyskretnie obserwuj ruchy klatki piersiowej.

10. Licz oddechy przez 1 minutę.

11. Ustal tor oddychania (brzuszny, piersiowy).

12. Zaobserwuj czy:

o    nie występują trudności w oddychaniu,

o    chory podczas oddychania włącza dodatkowe mięśnie oddechowe,

o    czy występuje duszność,

o    czy oddychaniu towarzyszą świsty i trzeszczenia w klatce piersiowej.

13. Uporządkuj zestaw.

14. Higienicznie umyj ręce.

15. Udokumentuj wykonanie zabiegu.

UWAGA

• Oddech prawidłowy u chorego dorosłego w spoczynku wynosi około 12-20/min.
• Oddech prawidłowy jest:
• miarowy,
• średnio głęboki,
• wykonywany bez wysiłku,
• bezwonny,
• niesłyszalny,
• wydech nieco dłuższy niż wdech.

 

Pomiar wzrostu

 

Pomiar wzrostu człowieka jest jednym z podstawowych aspektów oceny rozwoju fizycznego, zarówno u dzieci, jak i dorosłych. W dzisiejszym poście  skupimy się na omówieniu znaczenia tego procesu, metodach jego przeprowadzania oraz na tym, jak interpretować uzyskane wyniki w kontekście zdrowia i rozwoju.

Zacznijmy od zrozumienia, dlaczego pomiar wzrostu jest tak istotny. Wzrost to jeden z podstawowych wskaźników zdrowia i rozwoju fizycznego. U dzieci monitorowanie wzrostu pozwala na ocenę prawidłowości ich rozwoju i wczesne wykrycie ewentualnych zaburzeń. U dorosłych regularne pomiary mogą pomóc w monitorowaniu stanu zdrowia, w tym wykryciu schorzeń związanych z układem kostnym. Przykładowo, nagły spadek wzrostu u osoby dorosłej może być sygnałem osteoporozy, choroby, która prowadzi do osłabienia kości.

Metody pomiaru wzrostu są zróżnicowane i można je dostosować do różnych grup wiekowych oraz okoliczności. Najczęściej stosowaną metodą jest pomiar wzrostomierzem, który jest prostym urządzeniem, składającym się z pionowego pręta i przesuwnych elementów, które pozwalają na dokładne określenie wzrostu. Aby pomiar był precyzyjny, osoba mierzona powinna stać prosto, boso lub w lekkim obuwiu, z piętami, pośladkami i górną częścią pleców przylegającymi do pręta wzrostomierza. Ważne jest również, aby głowa była ustawiona w tzw. płaszczyźnie Frankfurckiej, co oznacza, że linia przechodząca przez otwory uszne i dolny brzeg oczodołu powinna być równoległa do podłoża.

Inną metodą, stosowaną głównie u niemowląt i małych dzieci, jest pomiar wzrostu za pomocą taśmy mierniczej. W przypadku bardzo małych dzieci, które nie potrafią jeszcze stać, pomiar wzrostu odbywa się na leżąco, co nazywamy pomiarem długości ciała. Dziecko kładzie się na płaskiej powierzchni, a mierzący używa taśmy mierniczej, aby zmierzyć odległość od pięty do czubka głowy. Ważne jest, aby dziecko było maksymalnie wyprostowane i spokojne podczas pomiaru, co czasem wymaga pomocy drugiej osoby do przytrzymania dziecka w odpowiedniej pozycji.

Kiedy mamy już wyniki pomiarów, musimy je odpowiednio zinterpretować. W przypadku dzieci ich wzrost porównuje się do siatek centylowych, które pokazują, jak rozwój dziecka plasuje się w odniesieniu do populacji rówieśników. Na przykład, jeśli wzrost dziecka znajduje się na 50. centylu, oznacza to, że jego wzrost jest średni w porównaniu do innych dzieci w tym samym wieku. Warto zwrócić uwagę na to, czy wzrost dziecka utrzymuje się na tym samym centylu przez dłuższy czas, co zwykle świadczy o prawidłowym rozwoju.

Dla dorosłych interpretacja wyników pomiaru wzrostu polega głównie na monitorowaniu zmian w czasie. Jak wspomniano wcześniej, nagłe zmiany mogą być sygnałem problemów zdrowotnych wymagających konsultacji medycznej. Przydatne może być również porównanie wzrostu z danymi populacyjnymi, aby zrozumieć, jak indywidualny wzrost wpisuje się w szerszy kontekst.

Pomiar wzrostu, choć prosty w wykonaniu, jest potężnym narzędziem diagnostycznym. Przykładowo, u dzieci z niskorosłością, regularne monitorowanie wzrostu może pomóc w zidentyfikowaniu niedoborów hormonalnych lub innych problemów zdrowotnych, które można skutecznie leczyć, jeśli zostaną wcześnie wykryte. Podobnie, u osób starszych regularne pomiary mogą wskazać na potrzebę badań w kierunku osteoporozy, co pozwoli na wdrożenie odpowiednich działań profilaktycznych.

Podsumowując, pomiar wzrostu człowieka to więcej niż tylko prosta czynność. Jest to kluczowy element oceny zdrowia i rozwoju, który dostarcza cennych informacji na temat stanu fizycznego badanej osoby. Niezależnie od wieku, regularne pomiary wzrostu mogą pomóc w utrzymaniu zdrowia i wczesnym wykrywaniu potencjalnych problemów. Zachęcam do regularnego monitorowania swojego wzrostu i konsultacji z lekarzem w przypadku jakichkolwiek niepokojących zmian. Dzięki temu można nie tylko lepiej zrozumieć swoje ciało, ale także podjąć świadome kroki w kierunku utrzymania zdrowia i dobrego samopoczucia.

Algorytm pomiaru wzrostu 

Cel:

• ustalenie długości ciała na potrzeby obliczania:
• powierzchni ciała,
• dawkowania leków,
• objętości oddechowej,
• ocena prawidłowego rozwoju ogólnego.

Przygotowanie pacjenta: 

• poinformowanie chorego o przebiegu i celu badania,
• pacjent pozostaje boso lub w skarpetkach (pończochy).

Przygotowanie zestawu: 
Przybory i sprzęt: 

• wzrostomierz lub taśma miernicza
• papier

Sposób wykonania:

1.     Pacjent staje na wzrostomierzu lub podłodze (na papierze) boso bądź w pończochach (skarpetkach).

2.     Polecam pacjentowi wyprostować się i przyciągnąć brodę lekko do szyi, złączyć pięty, całym ciałem przylgnąć do wzrostomierza.

3.     Ustawiam miarę wzrostomierza tak, aby dotykała lekko wierzchołka głowy.

4.     Polecam pacjentowi zejść ze wzrostomierza, odczytuję na podziałce wysokość pacjenta.

5.     Odnotowuję wynik w dokumentacji pacjenta.

Obowiązujące zasady: 

• poinformowanie pacjenta o przebiegu i celu postępowania,
• wykonanie pomiaru przy przyjęciu pacjenta,
• wskazane, by dokonywać pomiaru rano (w ciągu dnia człowiek staje się niższy o ok. 1 cm),
• zadbanie o to, aby w czasie badania pacjent przyjął odpowiednią pozycję.
• udokumentowanie wyniku pomiaru.

 

Błędy przy pomiarze ciśnienia tętniczego krwi( RR)

 

Pomiar ciśnienia tętniczego krwi, znany również jako pomiar RR, jest kluczowym elementem monitorowania zdrowia sercowo-naczyniowego. Jednakże, nawet doświadczone osoby mogą popełniać błędy, które wpływają na dokładność wyników. W tym poście  przeanalizujemy najczęstsze błędy popełniane podczas pomiaru RR i omówimy, jak ich unikać.

1.Jednym z najczęstszych błędów jest niewłaściwe przygotowanie pacjenta przed pomiarem. Aby uzyskać wiarygodne wyniki, pacjent powinien odpoczywać przez co najmniej pięć minut przed badaniem, siedząc w wygodnej pozycji z podpartym grzbietem i stopami płasko na podłodze. Często pomija się ten krok, co może prowadzić do zawyżonych wyników. Przykładowo, jeśli pacjent właśnie przebiegł na wizytę do lekarza, jego ciśnienie może być tymczasowo wyższe z powodu aktywności fizycznej.

2.Kolejnym błędem jest użycie nieodpowiedniego mankietu. Mankiet powinien być odpowiednio dopasowany do wielkości ramienia pacjenta. Zbyt mały mankiet może dawać zawyżone wyniki, podczas gdy zbyt duży może je zaniżać. Jest to szczególnie istotne u pacjentów otyłych, gdzie standardowy mankiet może nie zapewniać prawidłowego pomiaru. Wyobraźmy sobie sytuację, w której osoba o dużej masie ciała jest mierzona standardowym mankietem — wynik może być znacząco błędny.

3.Nieprawidłowa pozycja ramienia podczas pomiaru to kolejny często spotykany błąd. Ramię powinno być na poziomie serca, co oznacza, że najlepiej, gdy pacjent opiera je na stole lub podtrzymuje w inny sposób. Jeśli ramię jest zbyt wysoko lub zbyt nisko, wyniki mogą być odpowiednio zaniżone lub zawyżone. Przykład: pacjent siedzący z ramieniem zwisającym w dół może mieć nieprawidłowo niski wynik pomiaru.

4.Ważnym elementem jest również technika pomiaru. Czasami popełnia się błąd polegający na zbyt szybkim spuszczaniu powietrza z mankietu, co może prowadzić do niedokładności w odczycie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego. Zbyt szybkie spuszczanie powietrza nie pozwala na dokładne określenie, kiedy ciśnienie krwi przestaje wpływać na tętnicę, przez co wyniki mogą być niewiarygodne.

5.Nie można także zapominać o wpływie czynników zewnętrznych, takich jak hałas czy rozmowy, które mogą wpływać na koncentrację osoby przeprowadzającej pomiar, co z kolei może prowadzić do błędów w odczycie. Na przykład, w hałaśliwym środowisku klinicznym łatwo jest przegapić subtelne dźwięki, które wskazują na zmiany ciśnienia krwi.

Podsumowując, aby uniknąć najczęstszych błędów przy pomiarze RR, kluczowe jest odpowiednie przygotowanie pacjenta, użycie prawidłowego sprzętu, przestrzeganie właściwej techniki oraz minimalizowanie wpływu czynników zewnętrznych. Dzięki temu możemy uzyskać dokładne i wiarygodne wyniki, co jest niezbędne do prawidłowej oceny stanu zdrowia pacjenta.

poradnik RR

Bilans płynów u osoby dorosłej

Pomiar bilansu wodnego człowieka jest kluczowym elementem zrozumienia, jak nasze ciało funkcjonuje i jak możemy utrzymać je w zdrowiu. Woda jest podstawowym składnikiem naszego organizmu, stanowi około 60% masy ciała dorosłej osoby. Właściwe zarządzanie bilansem wodnym jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wszystkich procesów fizjologicznych, od regulacji temperatury ciała po transport składników odżywczych i usuwanie toksyn. 

Zacznijmy od zrozumienia, czym właściwie jest bilans wodny. Bilans wodny to różnica pomiędzy ilością wody, którą spożywamy, a ilością, którą tracimy. Spożycie wody może pochodzić z różnych źródeł: woda pitna, napoje, ale także żywność, która zawiera wodę. Tracimy wodę głównie przez mocz, pot, ale także przez oddychanie i kał. Aby utrzymać równowagę, ilość spożywanej wody powinna być równa ilości traconej. Kiedy ta równowaga jest zaburzona, możemy doświadczać odwodnienia lub nadmiernego nawodnienia, z których oba mogą mieć poważne konsekwencje dla zdrowia.

Przykładem może być osoba, która intensywnie ćwiczy w gorący dzień. Podczas treningu traci dużo wody poprzez pot, co może prowadzić do odwodnienia, jeśli nie uzupełni straconych płynów. W takiej sytuacji ważne jest, aby pić wodę nie tylko po, ale również przed i w trakcie wysiłku fizycznego, aby utrzymać odpowiedni poziom nawodnienia.

Z drugiej strony, nadmierne spożycie wody, zwłaszcza w krótkim czasie, może prowadzić do hiponatremii, czyli niebezpiecznie niskiego poziomu sodu we krwi. Jest to stan, który może wystąpić u sportowców biegających w maratonach, którzy piją duże ilości wody bez uzupełniania elektrolitów. W takich przypadkach ważne jest nie tylko nawodnienie, ale również spożycie napojów izotonicznych, które pomagają utrzymać równowagę elektrolitową.

Pomiar bilansu wodnego może być prosty i kompleksowy. Prosta metoda polega na monitorowaniu spożycia płynów i ich wydalania. Można to zrobić, notując ile wody pijemy i jak często oddajemy mocz. Obserwacja koloru moczu jest również pomocna - jasny kolor oznacza dobre nawodnienie, podczas gdy ciemny może wskazywać na odwodnienie. Bardziej zaawansowane metody obejmują pomiar masy ciała przed i po aktywności fizycznej, co pozwala na dokładniejsze określenie ilości utraconej wody.

Dla bardziej zaawansowanych użytkowników, istnieją również urządzenia i aplikacje mobilne, które mogą pomóc w monitorowaniu bilansu wodnego. Niektóre smartwatche i opaski fitness mogą śledzić tętno i poziom aktywności, co w połączeniu z danymi o spożyciu płynów, może dostarczyć szczegółowych informacji na temat stanu nawodnienia organizmu. 

Ważne jest, aby pamiętać, że zapotrzebowanie na wodę może się różnić w zależności od wielu czynników, takich jak wiek, płeć, poziom aktywności fizycznej, dieta, a nawet klimat, w którym żyjemy. Na przykład, osoby starsze mogą mieć zmniejszone uczucie pragnienia, co zwiększa ryzyko odwodnienia. Dlatego ważne jest, aby regularnie przypominać sobie o piciu wody, nawet jeśli nie czujemy pragnienia.

Również dieta bogata w sól, białka lub błonnik może zwiększyć zapotrzebowanie na wodę, ponieważ te składniki odżywcze wymagają większej ilości wody do prawidłowego przetworzenia przez organizm. Natomiast osoby mieszkające w suchym lub gorącym klimacie mogą potrzebować więcej wody, aby zrekompensować większe straty przez pot.

Algorytm prowadzenia bilansu wodnego 

Zabieg polegający na pomiarze i ocenie objętości płynów przyjmowanych i wydalanych przez ustrój w ciągu 24 godzin.
Cel: 
ocena gospodarki wodnej organizmu
Przygotowanie pacjenta: 
Poinformowanie chorego o tym, że:

• każdą porcję wypitych płynów powinien zgłaszać (w warunkach szpitalnych) lub dokładnie zapisywać (w warunkach domowych),
• każdą porcję moczu należy zbierać w oznaczonym słoju,
• należy zgłaszać (zapisywać) takie dolegliwości, jak: biegunka, wymioty, pocenie się.

Przygotowanie zestawu:

Przybory i sprzęt

• miareczkowany słój z pokrywą oznaczony imieniem i nazwiskiem pacjenta,
• karta bilansu płynów,

Sposób wykonania

1.     Przygotuj naczynie do pomiaru moczu.

2.     Przez 24 godziny należy odnotowywać (zgłaszać) każdą ilość oddanego moczu i każdą ilość przyjętych płynów. Pierwszą porcję rannego moczu, np. o godz. 7:00, należy oddać do ubikacji, a każdą następną do godz. 7:00 dnia następnego wliczać do bilansu.

3.     W przypadku założonego cewnika do pęcherza moczowego, przy zlewaniu moczu bądź wymianie worka należy wpierw odczytać i spisać ilość wydalonego moczu.

4.     Po 24 godz. należy zsumować ilość wszystkich płynów podanych i wydalonych przez pacjenta.

5.     Od sumy płynów podanych należy odjąć sumę płynów wydalonych i otrzymany wynik wpisać na kartę bilansu płynów.

Obowiązujące zasady

• dokładne odnotowywanie każdej porcji podanych płynów i wydalonego moczu,
• obserwowanie pacjenta, czy nie występuje, np. nadmierne pocenie się, biegunka, wymioty – należy odnotować te stany
• rzetelna edukacja pacjenta prowadzącego samodzielnie bilans w warunkach domowych.
• sprawdzenie, czy chory zrozumiał przekazane informacje.

 

Dobowy bilans płynów  u dorosłej osoby

Pobór płynów (w ml)                                        
Pokarmy płynne 1000-1500 ml
Pokarmy stałe 700 ml
Woda oksydacyjna 300 ml   (wytwarza się podczas spalania egzogennych i endogennych tłuszczów, węglowodanów i białek)                             
Suma : 2000-2500ml

Straty płynów (w ml)
Nerki 1000-1500 ml
Skóra i płuca (parowanie niewyczuwalne) 900ml
Przewód pokarmowy ze stolcem 100ml
Suma :2000-2500ml


Osoby gorączkujące mają większe straty wody średnio o 0,5-1 litr /dobę .dlatego też łatwiej u nich dochodzi do odwodnienia .

Do straty płynów doliczamy też :

• wymioty , 
• ilość treści odciągniętej przez sondę 
• ilość treści z drenów redona  
• biegunkę .

Najkorzystniej dla osoby chorej jest gdy bilans płynów będzie zbliżony do zera. 
Do odwodnienia najczęściej dochodzi u osób starszych i małych dzieci -bilans płynów jest w takim wypadku ujemny ,czyli podaż nie wyrównuje strat.
Przewodnienie- czyli bilans dodatni- też nie jest zjawiskiem korzystnym ,gdyż obciąża serce i układ oddechowy.