Sinica

Sinica.
Sinica jest to niebieskie lub sino czerwone  zabarwienie skóry i błon śluzowych spowodowane zwiększoną zawartością hemoglobiny zredukowanej we krwi włośniczkowej, spowodowane spadkiem wysycenia krwi tlenem. Może być wyrazem:
-przyśpieszonego zużycia tlenu w tkankach (duży wysiłek fizyczny),
-zwolnionego prądu krwi,
-mieszania się krwi tętniczej z żylną przy wadach wrodzonych,
-upośledzonej wymiany gazowej w płucach.
Sinica pochodzenia sercowego obejmuje najpierw wargi, nos i płatki uszu, w następnym etapie obejmuje dystalne  części ciała-palce rąk i stóp.
Sinica skóry pochodzenia płucnego występuje przy zaburzeniach utleniania krwi w pęcherzykach płucnych i upośledzeniu wydalania dwutlenku węgla.
Sinica występuje tym wyraźniej im lepszy jest skład morfologiczny krwi chorego. W umiarkowanej niedokrwistości jest ona mało wyraźna, a w ciężkiej niedokrwistości nie występuje wcale. 


Pielęgnowanie:
-zakładanie skarpetek bez uciskowych
-ciepłe okrycie stóp
-ubiór z długim rękawem .

Prawidłowy oddech

Cechy prawidłowego oddechu i jego zaburzenia.

Oddychanie jest procesem mającym na celu zaopatrywanie organizmu w tlen i odprowadzenie
dwutlenku węgla będącego końcowym produktem przemiany materii.
Dokonując oceny procesu oddychania należy zwrócić uwagę na:
-częstość oddechów,
-jakość oddechów,
-rytm oddychania,
-dokładnie rejestrując wszelkie odchylenia od wartości prawidłowych.

Jeden oddech to wdech i wydech .

Wdech jest procesem czynnym i odbywa sie przy udziale najważniejszego mięśnia oddechowego -przepony. Wydech jest procesem biernym zależnym od elastyczności pęcherzyków płucnych i ściany klatki piersiowej oraz elastyczności i drożności drzewa oskrzelowego. 

Częstość oddechów zależy od wieku:
-noworodek oddycha z częstotliwością -40-50/min
-małe dziecko oddycha z częstotliwością-18-25/min
-dorosły oddycha z częstotliwością-16-20/min

Wzrost liczby oddechów następuje przy:
-gorączce

-zmniejszonej ilości hemoglobiny we krwi

-bólach w klatce piersiowej

-duszności.

Fizjologicznie oddech ulega przyspieszeniu w czasie wysiłku fizycznego i reakcji emocjonalnych.

Spadek liczby oddechów następuje przy:
-zatruciach środkami nasennymi i morfiną

-urazach czaszkowych.

Fizjologicznie oddech zwalnia się w czasie snu i hiperwentylacji.

Jakość oddechów
Oddech prawidłowy to oddech:

·        regularny,

·        równomiernie głęboki,

·        wykonywany bez wysiłku,

·        wykonywany przez nos,

·        bez szmerów,

·        bez zapachu (zapachy po spożyciu pokarmów lub używek),

·        z równomiernym unoszeniem i opadaniem boków klatki piersiowej,

·        z unoszeniem klatki piersiowej podczas wdechu, a opadaniem podczas wydechu.

 

W warunkach patologicznych można obserwować zmiany w oddychaniu, takie jak:

·        oddech zwolniony,

·        oddech nieregularny,

·        przez usta(nawilżać wyschnięte błony śluzowe,

§  dostarczać płynu do picia lub płukania),

·        nadmierna wentylacja płuc (hiperwentylacja),

·        zmniejszona wentylacja płuc (hipowentylacja),

·        bezdech,

·        utrudniony wydech (w astmie oskrzelowej),

·        duszność wydechowa,

·        duszność wdechowa,

·        oddychanie wysiłkowe np. oddechy z udziałem dodatkowych mięśni międzyżebrowych, zapadaniem dołków podobojczykowych, napinaniem skrzydełek nosa.

Szmery oddechowe słyszalne w czasie oddychania mogą przybierać charakter:

·        prawidłowych szmerów oddechowych (oddech prawidłowy),

·        świstów (przy zwężeniu dróg oddechowych),

·        furczeń (w astmie oskrzelowej),

·        trzeszczeń (w obrzęku płuc).

Woń powietrza wydychanego może być:

·        bez zapachu (oddech prawidłowy),

·         o zapachu acetonu( zgniłych jabłek)- w cukrzycy,

·         o zapachu amoniaku- w śpiączce mocznicowej

·        o  zapachu alkoholu -w śpiączce alkoholowej

·        o zapachu zgnilizny-przy braku higieny jamy ustnej i niektórych schorzeniach żołądka.

 

Rytm oddechowy

rytm oddechu powinien być regularny, równomiernie głęboki.

·        regularne oddechy -oddech prawidłowy

 

·        oddech Biota - po kilku głębokich oddechach następuje krótkotrwałe zatrzymanie oddechu, występuje przy uszkodzeniu ośrodka oddechowego

 

 

• oddech Kussmaula (gonionego psa)- bardzo głębokie, regularne oddechy z krótkimi okresami bezdechu, występuje w cukrzycy i kwasicy

 

 

• oddech Cheyne'a - Stokesa - coraz głębsze, a następnie coraz płytsze oddechy, kończące się na chwilowym bezdechu, występuje w niewydolności serca

 

• oddech paradoksalny -klatka piersiowa unosi się podczas wydechu

• oddychanie przez usta-występuje przy niedrożności nosa spowodowanej stanem kataralnym ,skrzywieniem przegrody nosa, polipami lub przerostem trzeciego migdałka

• oddech charczący, głęboki przez otwarte usta ,z odrzuceniem głowy do tyłu może wystąpić w agonii

• oddech powierzchowny i szybki -w przypadku bólu.

W stanie zdrowia wydech jest nieco dłuższy niż wdech. W chorobach płuc (astma oskrzelowa)wydech jest utrudniony i znacznie sie wydłuża.

Sposób oddychania :
-tor piersiowy-w czasie oddechu unosi się klatka piersiowa(głównie kobiety)
-tor brzuszny-w czasie oddechu unosi się brzuch(głównie mężczyźni).

 

Oddychanie klatką piersiową i oddychanie przeponą.

Rozszerzająca się klatka piersiowa powoduje wessanie powietrza do płuc. Zmniejszając swoją pojemność wypycha powietrze na zewnątrz. Płuca przystosowują się biernie do ruchów klatki piersiowej i przepony. Przepona odgrywa przy tym główną rolę, działając na kształt miecha. Oddech przeponowy jest wspomagany oddychaniem klatki piersiowej. Dlatego też z wiekiem, gdy sprężystość ścian klatki piersiowej stopniowo się zmniejsza, piersiowy tor oddychania traci powoli swoje znaczenie.

W pozycji leżącej przeważa znacznie brzuszny typ oddychania.

Pielęgnowanie osób z zaburzonym oddechem

-prawidłowy mikroklimat na sali (wietrzenie, temperatura 18-20 stopni C, wilgotność 50 %)
-luźna bielizna osobista
-kontrola podawanego tlenu
-obserwacja tętna i oddechu
-stała obecność opiekuna
-wykonywanie czynności pielęgnacyjnych za pacjenta
-dieta lekkostrawna
-obserwacja wypróżnień
-relaksacja
-wykonywanie inhalacji
-oklepywanie i pomoc przy odkrztuszaniu

Komunikacja z osobą niedowidzącą ,niewidomą

Większość osób widzących nie bardzo wie, jak się zachować w kontaktach z niewidomymi. Część osób widzących boi się popełnić niezręczność i czuje się bezradna. Stosunek osób pełnosprawnych do niewidomych ma na ogół silne zabarwienie emocjonalne.

    W kontaktach z osobami niewidomymi najlepiej trzymać się prostej zasady: zachowywać się tak jak w stosunku do każdej innej osoby spotkanej po raz pierwszy.

1. Jeżeli chcemy pomóc osobie niewidomej lub słabowidzącej, najpierw należy ją o to zapytać. Osoba taka dobrze wie, jakiego wsparcia potrzebuje i potrafi to określić, dlatego lepiej nie decydować o tym samemu.

2.Przy prowadzeniu osoby niewidomej nie powinno się trzymać jej pod rękę czy popychać przed sobą. Należy raczej pozwolić jej chwycić się za ramię - tuż powyżej łokcia. Ten sposób trzymania zapewnia osobie niewidomej kontrolę oraz poczucie bezpieczeństwa i swobody.

3.W kontakcie z osobą niewidomą należy zachowywać się zupełnie normalnie, nie ignorując jednak faktu niewidzenia bądź słabego widzenia rozmówcy.

4.Wchodząc do pomieszczenia, w którym znajduje się człowiek niewidomy należy samemu zacząć rozmowę od przedstawienia się i pozdrowienia.

5.Witając się uściskiem ręki, trzeba się odezwać, aby niewidomy spostrzegł, gdzie witający się znajduje oraz mógł ocenić odległość od wyciąganej ręki i jednocześnie dotknąć jego dłoń swoją.

6. Jeśli rozmówca zamierza się oddalić, powinien poinformować o tym osobę niewidomą. Odkrycie, że przez ostatnich kilka minut mówiło się w próżnię, jest wyjątkowo przykre.

7.W rozmowach nie ma potrzeby unikania słów "widzieć", "oglądać" itp. Należy stosować je w naturalny sposób. Niezręcznością jest poprawianie się po ich użyciu lub zastępowanie innymi określeniami. Osoby niewidome, przebywając wśród osób widzących, z łatwością przyswajają sobie pojęcia, których podstawą jest poznanie wzrokowe i dlatego podczas rozmowy mówią "oglądałem film" (w znaczeniu: słuchałem go) czy "widziałem ten model" (w znaczeniu: dotykałem).

8.Jeśli wchodzi się z osobą niewidomą do pomieszczenia, w którym są już ludzie, należy ją o tym poinformować, powiedzieć, kto jest i kto znajduje się najbliżej, jak również, kto wychodzi.

9.Wszędzie, gdzie przebywa się dłużej z osobą pozbawioną wzroku, tj. mieszkaniu, miejscu pracy, domu opieki społecznej, powinno się zawsze pamiętać o zagrożeniu, jakie mogą stanowić dla niej np. niezamknięte drzwi czy otwarte okna.

10.Każde przestawienie mebli czy innego sprzętu powinno odbywać się wspólnie - ze względu na bezpieczeństwo i orientację.

Zwykle niewidomi traktują meble jako punkty orientacyjne.

11. Każda rzecz powinna mieć swoje stałe miejsce, aby niewidomy mógł zawsze bez trudu ją odnaleźć.

 

        Jeżeli chcesz pomóc osobie niewidomej, zapytaj, czy życzy sobie twojej pomocy!

    Prośby dziecka z uszkodzeniem wzroku do personelu opiekuńczego:

* Powiedz mi, kim jesteś.
* Daj mi czas, bym mógł cię poznać.
* Zwracaj się do mnie po imieniu, kiedy do mnie mówisz.
* Powiedz coś do mnie, zanim mnie dotkniesz, zanim rozpoczniesz zabieg, bo ja ciebie nie widzę.
* Rozmawiaj ze mną dużo, żebym mogło słyszeć, gdzie jesteś.
* Wyjaśniaj mi, co się dzieje.
* Wyjaśniaj mi, co ze mną robisz.
* Mów do mnie obrazowo, prosto i jasno, tak bym cię zrozumiało.
* Przedstaw mi moich współmieszkańców/współpacjentów.
* Opisz mi pokój i łazienkę. Zrób ze mną obchód pomieszczeń i daj mi czas bym, mogło dotknąć i wypróbować najważniejsze przedmioty.
* Nie przestawiaj sprzętów w pokoju ani moich rzeczy, jeśli mi wcześniej o tym nie powiesz.
* Pomóż mi przy codziennych czynnościach (jedzenie, mycie).
* Źle widzę, pozwól więc, żebym miało moje zabawki zawsze blisko siebie.