Cewniki urologiczne

Cewniki urologiczne różnią się budową i przeznaczeniem:

• Cewnik Nelatona (A)- cewnik urologiczny, zakończony półkoliście, z jednym bocznym otworem na końcu. Służy do jednorazowego usunięcia moczu z pęcherza moczowego, może też być zakładany na kilka dni, ale wtedy należy go przymocować. Stosowany jest także przez samych pacjentów do samocewnikowania.
• Cewnik Couvelaire'a (B)- cewnik moczowy, zakończony prostym, skośnie ściętym końcem oraz z dodatkowymi bocznymi otworami . Najczęściej stosowany jest u pacjentów z krwiomoczem, u których konieczne jest płukanie pęcherza moczowego (np. ze skrzepów) co umożliwiają dodatkowe otwory boczne. Jednorazowo może być stosowany kilka dni. 
• Cewnik Tiemanna (C)-  cewnik urologiczny, nieco wygięty, z końcówką w kształcie stożka. Stosuje się go wtedy, gdy wprowadzenie cewnika prostego jest utrudnione np. u mężczyzn z przerostem prostaty lub u osób ze zwężoną cewką moczową.
• Cewnik Malecota (D)-cewnik urologiczny z zakończeniem w postaci główki , samoutrzymujący się ,wprowadzany po operacjach urologicznych
• Cewnik  Pezzera (E)- typ samoutrzymującego się cewnika urologicznego z zakończeniem w postaci główki, stosowany do utrzymywania przetoki nadłonowej pęcherza, głównie u pacjentów po zabiegach operacyjnych. Podobne do niego są cewniki Malecota i Caspra, różnią się jedynie kształtem główki.
• Cewnik Foley'a- (F)  na końcówce posiada dwa boczne otwory .Jest cewnikiem zakładanym jednorazowo – po operacjach , gdy chory nie może oddać  moczu  lub na dłuższy okres czasu, gdy chory nie trzyma moczu, jest zagrożony powstaniem odleżyn. Posiada balonik, który wypełnia się wodą lub środkiem odkażającym w ilości 20-40 ml  po to, aby cewnik nie wysunął się z pęcherza. Zakładany jest przeważnie na okres 2-4 tygodni . Do cewnika podłącza się worek do moczu,

 

Ćwiczenia oddechowe

Sprawność układu oddechowego ma decydujący wpływ na prawidłowe funkcjonowanie wszystkich układów naszego organizmu, dlatego ćw. oddechowe wchodzą w skład niemalże wszystkich programów usprawniania leczniczego,

¢

Cele rehabilitacji oddechowej:

• ¢Zapobieganie następstwom zmian w układzie oddechowym i obniżeniu ogólnej sprawności fizycznej u chorych z przewlekłą chorobą układu oddechowego, kiedy nie doszło jeszcze do nieodwracalnych zmian np. z astmą oskrzelową.

• ¢Właściwe wykorzystanie rezerw oddechowych w przebiegu przewlekłej choroby układu oddechowego, która doprowadziła do nieodwracalnych zmian tego układu np. rozedma płuc.

• ¢Zapobieganie powikłaniom i następstwom ostrej choroby układu oddechowego np. zapalenie płuc.

• ¢Usprawnianie mechaniki oddychania przez usuwanie wydzieliny z dróg oddechowych w przebiegu przewlekłej choroby oskrzeli.

• ¢Zapobieganie powikłaniom ze strony układu oddechowego w przebiegu chorób innych układów (postępowanie przed- i pooperacyjne). 

  Metody rehabilitacji oddechowej 

¢1. Drenaż ułożeniowy

  przyjęcie przez chorego takiej pozycji, która ułatwi odpływ wydzieliny z drzewa oskrzelowego pod wpływem siły ciężkości.

Cel:

• §ułatwienie odpływu wydzieliny z dróg oddechowych i odkrztuszania,
• §rozluźnienie napiętych mięśni oddechowych,
• §właściwa wentylacja płuc,
• §ułatwienie dotarcia leków,
• §osuszenie oskrzeli,

-

Metodyka:

• -2 razy dziennie na czczo,
• -15 min wcześniej należy podać lek wykrztuśny lub wykonać inhalację 
• -30 min w jednej pozycji, (krócej w pozycji Trendelenburga)
• -pozycja dobrana w ten sposób aby wydzielina spływała w kierunku pnia drzewa oskrzelowego, w kierunku działania siły grawitacji,
• -wspomaganie  usuwania wydzieliny przez oklepywanie (na przedłużonym wydechu)
• -nauka efektywnego kaszlu odkrztuszania
• - przy wykorzystaniu łóżka pionizacyjnego , wałków, poduszek

-PRZECIWWSKAZANIA:   

• niewydolność oddechowa, 
• skłonność do krwotoków płuc,
• przebyty krwotok płuc      

2. Ćwiczenia oddechowe 

Cele ćwiczeń :

• -nauczenie prawidłowego oddychania
• -poprawa czynności układu oddechowego
• -uzyskanie prawidłowego rozwoju klatki piersiowej
• -korekcja postawy w obrębie układu oddechowego
• -zwiększenie ruchomości stawów klatki piersiowej i przepony
• -wzmocnienie mięśni oddechowych
• -zwiększenie pojemności życiowej płuc
• -udrożnienie „drzewa oskrzelowego” w przypadkach zalegania
  w nim śluzu
• -pobudzenie do efektywnego kaszlu
• -poprawa ogólnej kondycji

WSKAZANIA:

• -podczas wszystkich ćwiczeń leczniczych
• -choroby układu oddechowego
• -stan przed i po zabiegach chirurgicznych

-

PRZECIWWSKAZANIA:

ostry okres chorób narządu oddechowego i krążenia     

 

 

Nauka  efektywnego   oddychania

•    wdech – dynamiczny przez nos 
• wydech – 2-3 razy dłuższy, przez usta
• ¢oddychanie torem brzusznym (przeponowym)            
• wdech - brzuch się uwypukla
•  wydech - wciągamy brzuch              charakterystyczne dla mężczyzn

• A)oddychanie torem piersiowym (żebrowym)
  - wdech – klatka się uwypukla, brzuch pozostaje płaski
  - wydech – klatka opada, brzuch pozostaje płaski
• - charakterystyczne dla kobiet

Najczęściej oddychamy w sposób mieszany, łącząc oba typy oddychania. Im większa jest niewydolność oddechowa spowodowana np. przez astmę, tym częściej, niezależnie od płci, wykorzystywany jest piersiowy sposób oddychania. Nie jest to korzystne, dlatego zawsze (poza ciężką niewydolnością krążeniowo-oddechową) powinniśmy w miarę możliwości starać się nauczyć oddychania przeponowego, tak aby stało się to naturalnym odruchem.

A)

Charakter ćwiczeń oddechowych:

• vLeczniczy –  przy przewlekłych chorobach układu oddechowego
• vKształtujący –  korekcja wad postawy (plecy okrągłe, wklęsłe) - zwiększenie ruchomości kl.piersiowej,  wzmocnienie mm rozciągniętych, rozciągnięcie mm przykurczonych
• vZapobiegawczy – niedopuszczenie do zaburzeń np. zapalenia płuc; wynikających z ograniczenia aktywności fizycznej (długotrwałe unieruchomienie)
• vRozluźniająco – uspokajający – stosowany w czasie ćwiczeń leczniczych

Rodzaje ćwiczeń oddechowych: 

• ¢Ćwiczenia oddechowe czynne wolne
• Wspomagane czynnymi ruchami kkd i kkg oraz odpowiednimi pozycjami
• ¢Ćwiczenia oddechowe czynne z oporem
• Zewnętrznym dozowanym przez odpowiednio przyłożony w stosownych miejscach opór, albo za pomocą sprężyn gimnastycznych i podwieszek, czy rąk terapeuty
• ¢ Ćwiczenia oddechowe bierne
• Pobudzanie oddechów pacjenta poprzez ruchy RR pacjenta kierowanymi przez terapeutę  lub
   poprzez ruchy kl.piersiową pacjenta rękami terapeuty
• ¢Ćwiczenia oddechowe wspomagane
• Ruchy kończynami pacjenta przy świadomym jego udziale
• ¢Bezdechy
• Forma aktywizacji układu oddechowego dla osób poniżej 50 r.ż., po 10 bardzo długich wdechach i wydechach następuje maksymalny wdech na czas 

-

-

  

¢Pozycje  dla ćwiczeń oddechowych

¢

• üStojąca – kl. piersiowa rozpręża się swobodnie we wszystkich kierunkach – najlepsza!
• ü
• üPółsiedząca – z oparciem 45’ – wygodna dla pacjenta, stabilna, kl. piersiowa rozpręża się swobodnie do przodu i na boki, NN lekko ugięte,
  (dobra pozycja do nauki odkrztuszania)
• ü
• üLeżenie tyłem – kl. piersiowa rozpręża się swobodnie do przodu i na boki, przepona ma utrudnioną pracę przy wdechu,ułatwioną przy wydechu
   (dobra pozycja do nauki oddychania torem przeponowym)
• ü
• üLeżenie bokiem – ruch kl. piersiowej po stronie opartej utrudniony,
  przy wdechu przepona utrudniona, przy wydechu ułatwiona.
•  

Filmy o oddychaniu 

¢

¢

¢

¢